Chorwacja zajmuje północno-zachodnią część Półwyspu Bałkańskiego i liczne wyspy u jego wybrzeży. Powierzchnia kraju jest bardzo zróżnicowana. Część północna i wschodnia to rozległa, pagórkowata nizina, będąca częścią Kotliny Panońskiej. Południe kraju i wybrzeże mają charakter górzysty.
Gospodarka chorwacka opiera się na rolnictwie (zboża, winorośle, oliwki), przemyśle przetwórczym, farmaceutycznym, stoczniowym i w coraz większym stopniu na dochodach z turystyki. Turystów i nie jedno biuro turstyczne przyciągają niezwykle malownicze wybrzeże, ciepłe morze i łagodny klimat oraz bogactwo starożytnych i średniowiecznych zabytków, m.in. amfiteatr w Puli z 2. połowy I w., ruiny pałacu Dioklecjana w Splicie (około 300 r.), dawny układ urbanistyczny oraz kościoły i klasztory Dubrownika.
W Chorwacji występują liczne formy krasowe, min.: jaskinie, leje, głębokie doliny i urwiste skały. Najwyższym wzniesieniem jest Troglav (1913 m n.p.m.) w łańcuchu Gór Dynarskich. Główne rzeki kraju to: Drawa, Sawa, Kupa i Dunaj. Na północy panuje klimat kontynentalny ze znaczną amplitudą średnich miesięcznych temperatur w ciągu roku (styczeń 0°C, lipiec 22-24°C), na wybrzeżu - podzwrotnikowy śródziemnomorski (odpowiednio: 9°C i 24°C), a w głębi kraju - umiarkowany ciepły. Ilość rocznych opadów w zależności od miejsca waha się od 550 do 2000 mm. W górach i na wybrzeżu często wieją silne wiatry, zimą - od lądu chłodny, bardzo gwałtowny i suchy bora, a latem - łagodny południowy jugo.
Lasy zajmują około 35% powierzchni kraju. Na północnym wschodzie występują lasy dębowe i bukowe, a na obszarach górskich - iglaste. W lasach dębowych można spotkać duże ssaki, takie jak niedźwiedź brunatny czy rys', a z ptaków głuszce i cietrzewie. Na wybrzeżu dominuje typowa roślinność śródziemnomorska, m.in. drzewa laurowe, kasztanowce jadalne, figi, migdały i oliwki, a także zarośla typu makii. Często spotyka się dziką winną latorośl. Zadziwia bogactwo świata ptaków. Reprezentują je m.in. sępy, pelikany i bisy. Przybrzeżne wody Adriatyku obfitują w różne gatunki skorupiaków, głowonogów i ryb (sardela, tuńczyk, rekin).
W starożytności obszar dzisiejszej Chorwacji był zamieszkiwany przez plemiona iliryjskie, które w I w. p.n.e. zostały podbite przez Rzymian i z czasem uległy romanizacji. Przynależność do Rzymu zaowocowała rozwojem kraju - powstały liczne miasta i pałace, także w południowej części, Dalmacji. Po rozpadzie cesarstwa rzymskiego ziemie te dostały się pod wpływy bizantyjskie. Wkrótce stały się celem najazdów plemion barbarzyńskich, Hunów i Gotów. Chorwaci wraz z innymi plemionami słowiańskimi dotarli na Bałkany, w VII w. i w IX w. przyjęli chrześcijaństwo. Chorwacja stała się niezależnym
państwem, utrzymującym kontakty zarówno z Zachodem, jak i ze Wschodem.
Od końca XI w. coraz silniejsze stawały się wpływy Węgier (unia personalna), które przetrwały aż do 1918 r. Po upadku monarchii austro-węgierskiej wspólnie ze Słowenią i Serbią Chorwacja utworzyła niepodległe królestwo, które od 1929 r. nosiło nazwę Jugosławii. W czasie II wojny światowej Chorwacja popierała politykę Hitlera, a po zakończeniu wojny weszła jako związkowa republika w skład Jugosławii. Niepodległość Chorwacji została proklamowana 25 czerwca 1991 r. Rząd Jugosławii potraktował tę decyzję jako bezprawną i przystąpił do wojny z Chorwacją i Słowenią. Działania wojenne na terenie Chorwacji trwały do 1995 r. i pochłonęły około 10 tys. ofiar. Wojna pozostawiła ślady nie tylko w postaci ruin i opuszczonych wiosek, ale także w ludzkiej świadomości.
